اولین وبلاگ علمی تخصصی مربیگری و روانشناسی فوتبال در ایران
 
با مدیریت احد عباسی






برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید



Cristiano Ronaldo
Getty

سایت گل - سایت گل قصد دارد به بررسی چکیده ای مختصر از کتاب "رونالدو ، وسواس کمال" نوشته لوکا کایولی بپردازد ، کتابی که به بررسی دوران فقیرانه این ستاره در مادریا و سپس درخشش در یونایتد و رئال مادرید می پردازد.

یکشنبه چهارم جولای سال 2004 بود ، این روز می­توانست برای فوتبال پرتغال یکی از تاریخی­ترین روزها لقب گیرد ، اما این روز ، روز ناکامی­ها ، روز رویاهای برباد رفته­ی پرتغال و ستاره­های نامی خود از جمله کریستیانو رونالدو بود. در این روز پرتغال در ورزشگاه دالوز لیسبون میزبان تیم یونانی بود که تحت هدایت ری­هاگل به پدیده­ی آن روزهای فوتبال اروپا مبدل شده بود و قصد داشت با قهرمانی در رقابت­های یورو 2004 تمام شگفتی­ها را تکمیل سازد. نکته­ی جالب در مورد یورو 2004 آن بود که برای اولین بار در تاریخ رقابت­های یورو ، دو تیم برگزارکننده­ی مسابقه­ی افتتاحیه ، دو تیم فینالیست نیز بودند.

قبل از آغاز مسابقات ، بسیاری بر این عقیده بودند که پرتغال با وجود ستاره­های نام­آشنای خود و همچنین وجود مربی توانمندی همچون اسکولاری می­تواند با استفاده از امتیاز میزبانی خود ، قهرمانی آن دوره را از آن خود نماید ، اما این شانس برای تیم ملی یونان بسیار پایین بود و شاید کمتر کسی قهرمانی را برای شاگردان ری­هاگل آلمانی متصور بود.

تیم ملی یونان با وجود آنکه مسیر ساده­ای را نیز پیش­رو نداشت ، توانست از این مسیر پر پیچ و خم با شایستگی عبور نماید و قهرمانی را از آن خود نماید. یونان در اولین گام توانست در بازی افتتاحیه­ی پرتغال را شکست دهد و در ادامه با کسب یک تساوی برابر اسپانیا و قبول یک شکست برابر روسیه به عنوان تیم دوم گروه خود به مرحله­ی حذفی صعود نمود تا در دیدار با فرانسه با یک گل این تیم را مغلوب سازد و به جمع چهار تیم برتر این رقابت­ها راه یابد. در دیدار نیمه نهایی تیم ملی چک نیز به مانند فرانسه با یک گل مغلوب تفکرات اتو ری­هاگل شد تا یونان راهی فینال این رقابت­ها گردد.

شاگردان اسکولاری که از تلویزیون شاهد شکست تیم ملی چک برابر تیم ملی یونان بودند ، به ناگاه سرهای خود را تکان دادند و گفتند : " بازهم یونان ؟؟؟" آن­ها به یکدیگر می­گفتند : " آیا باید فینال را برابر تیمی که ما را در دیدار افتتاحیه­ شکست داده است ، برگزار کنیم ؟؟؟" با این حال آن­ها یک­دل شده بودند که اجازه ندهند که تاریخ باردیگر تکرار گردد و یونان بر آن­ها چیره گردد. آن­ها فکر می­کردند که می­توانند به سادگی یونان را پشت سر بگذارند و پرتغال را برای اولین بار به مقام قهرمانی رقابت­های یورو برسانند.

کل مردم پرتغال برای لمس قهرمانی تیم ملی کشورشان لحظه شماری می­کردند. کل مردم لیسبون در خیابان­های این شهر حضور داشتند و تیم ملی کشورشان را برای حضور در ورزشگاه بدرقه می­ساختند. موجی از شادی در بین مردمان به چشم می­خورد ، همه دلهره­ای همراه با امید داشتند. جو ورزشگاه دالوز موفقیت تیم ملی پرتغال را نوید می­داد. از ساعت 19:45 نیز پرتغال به امید قهرمانی تیم ملی خود به وقفه درآمد.




پایان اشک بار | رونالدو بعد از شکست پرتغال مقابل یونان در فینال گریه کرد

قبل از آغاز مسابقه­ پایانی اتو ری­ هاگل ، سرمربی تیم ملی یونان گفت : " ما این همه راه را برای به ارمغان آوردن شادی برای مردم یونان آمده­ایم ، شگفتی خلق کرده­ایم تا مردم یونان به تیم ملی کشورشان افتخار نمایند و خوشحال باشند. ما در این دیدار چیزی برای از دست دادن نخواهیم داشت و با تمام وجود برای تکمیل شگفتی خود خواهیم جنگید. در بازی افتتاحیه­ی پرتغال ما را دست کم گرفت و نتیجه­اش را نیز دید ، این بار نیز به نظر آن­ها این چنین خواهند بود. به سادگی قابل درک است که آن­ها از انگیزه­های بالایی برخوردارند تا با استفاده از امتیاز میزبانی و با حمایت 50 هزار نفری تماشاگران خود ، قهرمانی را از آن خود سازند.

ما این واقعیت را فراموش نخواهیم کرد که پرتغال در هفده سال گذشته در لیسبون شکست نخورده است ، نه در ورزشگاه آلوالاده و نه در ورزشگاه دالوز. آن­ها به دنبال آن هستند تا همچون اسپانیا در سال 1964 ، ایتالیا در سال 1968 و فرانسه در سال 1984 به عنوان میزبان قهرمان این رقابت­ها لقب گیرند.

اما حقیقت آن است که امتیاز میزبانی همواره تضمینی جدی برای قهرمانی نبوده است و اجازه­ی آن را به تیم ملی پرتغال نخواهد داد که پیش از آغاز مسابقه خود را قهرمان این دوره از رقابت­ها بداند. "

سرنوشت بازی فینال نیز با مفهومی به نام شکست برای پرتغال دنبال شد و یونان باردیگر همچون بازی افتتاحیه­ شاگردان اسکولاری را مغلوب ساخت. در این دیدار یونان با تک گل آنجلوس کریستئاس در دقیقه­­ی 57 توانست عنوان قهرمانی را از آن خود نماید. یونان پس از به ثمر رساندن گل در دیدار پایانی مقاومت کرد تا پرتغال را دچار "ماراکانازو" نماید. این اصطلاح زمانی رایج شد که اروگوئه در جام جهانی 1950 توانست با شکست برزیل در ورزشگاه ماراکانای ریو دو ژانیرو عنوان قهرمانی را در این دوره از رقابت­ها کسب نماید. شکست میزبان جام جهانی 1950 ، به فاجعه­ی ماراکانا یا همان ماراکانازو شهرت یافت. پرتغال در یورو 2004 همچون برزیل در جام جهانی 1950 دچار فاجعه­ی ماراکانا شد و جامی را که با اشک و خون در یک قدمی آن قرار گرفته بود ، با ناکامی تمام در دستان شگفتی­سازان یونانی دید.



داستان پرتغال میزبان نیز به مانند آغاز میزبانی خود با شکست برابر یونان به پایان رسید تا اشک­های کریستیانو رونالدوی جوان بیش از هر چیز دیگر در کانون توجهات قرار گیرد. رونالدو بیش از آنکه برای از دست رفتن قهرمانی اشک بریزد ، برای تنها بودن خود در میدان اشک ریخت

داستان پرتغال میزبان نیز به مانند آغاز میزبانی خود با شکست برابر یونان به پایان رسید تا اشک­های کریستیانو رونالدوی جوان بیش از هر چیز دیگر در کانون توجهات قرار گیرد. رونالدو بیش از آنکه برای از دست رفتن قهرمانی اشک بریزد ، برای تنها بودن خود در میدان اشک ریخت ، برای غافل بودن خود از حرکات تیمی اشک ریخت ، برای خودخواهی خود و از دست دادن دو موقعیت گل در دقایق 59 و 74 اشک ریخت. او هرگز تصور نمی­کرد که برابر یونان رویاهای خود برای قهرمانی را بربادرفته ببیند. چرا که او معتقد بود که پرتغال یکی از قوی­ترین تیم­های آن دوره از رقابت­ها بود و سزاوار شکست در دیدار پایانی نبود. او بسیار جاه­طلب بود و قهرمانی اروپا را در سن نوزده سالگی طلب کرده بود ، عنوانی که هیچ­گاه برای رونالدو به ارمغان نیامد.

رونالدو در این رابطه می­گوید : " من در حال حاضر پیشرفت­های بسیاری کرده­ام و نگاه من روبه آینده است ، آینده­ای که در آن موقعیت­های بسیاری برای درخشش و قهرمانی در اروپا دارم ، بنابراین به هیچ وجه افسوس گذشته را نخواهم خورد و از آینده نیز ناامید نخواهم بود."

نوشته شده در تاريخ ۱۳٩۱/۳/۱۳ توسط احد عباسی اسفنجانی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک  
  • زیبا مد | سبزک